Ze Sławomira Skrzypka śmiano się nie tylko w Polsce. Pamiętam wstyd jaki poczułam, gdy o przesłuchanie kandydata na Prezesa NBP przed Komisją Finansów zostałam zapytana 2 lata temu podczas spotkania z politycznymi przyjaciółmi z Europy Środkowowschodniej. Mnie do śmiechu wtedy nie było.
Tymczasem dzisiaj Prezes Sławomir Skrzypek mówi: NBP to JA. Tak przynajmniej wynika z wniosku, jaki trafił do Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich o uchylenie immunitetu wicemarszałkowi Sejmu Stefanowi Niesiołowskiemu. O uchylenie immunitetu nie wnioskuje bowiem Sławomir Skrzypek, ale w jego imieniu Narodowy Bank Polski. Oczywiście to wnioskodawca, a więc NBP (czyli faktycznie podatnik polski) ponosi wszelkie koszty tej operacji. Jestem za tym, by każdy, także poseł, ponosił odpowiedzialność za swoje słowa. Również każdy ma prawo do obrony dobrego imienia przed sądem. Nie widzę jednak powodu, by ktoś, kto poczuł się dotknięty angażował do tego instytucję publiczną i wykorzystywał do tego swoje stanowisko. Dlatego wniosek o uchylenie immunitetu Stefanowi Niesiołowskiemu złożony przez NBP nie może być potraktowany poważnie.
Wniosek złożony przez Sławomira Skrzypka jako osoby prywatnej to co innego. Myślę, że taki proces mógłby mieć również ciekawy przebieg. Nie jestem tylko pewna co na to ewentualny wnioskodawca i jego zwolennicy. Dociekanie przez sąd, czy „Sławomir Skrzypek jest karnym funkcjonariuszem PiS i czy dostał zadanie od Jarosława Kaczyńskiego, dlatego szkodzi rządowi i Ministerstwu Finansów” mogłoby dla wspomnianego obrażonego oraz „zleceniodawcy” skończyć się już mniej ciekawie…
O przebiegu dzisiejszego posiedzenia Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich także pod adresem: http://wyborcza.pl/1,91446,7426703,Komisja_Regulaminowa_w_sprawie_immunitetu_Niesiolowskiego.html
